www.TRART.org'a Hoşgeldin

Merhaba. Burası bir çok özelliğe sahip gelişmiş bir site/forum sistemi ile kurulmuş bir sanat sitesi. Faydalanabileceğin bolca döküman ve iletişime girebileceğin bir çok kullanıcı var. Kurgusal çizim sanatları ile veya kurgusal hikayeler ile ilgiliysen ya da bununla ilgilenen kişilerin kaleminden çıkan çalışmalara göz atmak istiyorsan daha fazla bekleme!

Duyuruyu Kapat
Çizgi Roman Dersleri - Çizgi Roman Sayfa Aşamaları paylaşımını incelemek için TIKLAYIN
Duyuruyu Kapat
"Sakura Görev Rozeti" Aktif! Meydan okuyup rozeti kazanmak için TIKLAYIN
Neden bu denli acırdı insanın içi? Kaybolanlar mı acıtırdı en çok yoksa kaybettikleri mi? Acı her yerdeydi. Ufak bir anıda, bir yerde, ona dünyalar kadar gelen odasında, kocaman bir şehirde. Bazen öyle şeyler olurdu ki insanın hayatında elinden gelse zamanı geriye alırdı milyonlarca kere. Milyonlarca kere geçmişe gider geçmişini değiştirmeye ve sahip olduklarına tutunmaya çalışırdı belki de. Belki de sadece o ana dönüp tekrar bakardı kaybettiğinin gözlerine.

İnsan o denli ufaktı ki bu evrende, bir o kadar da yalnız. Ondan başkası duymazdı çığlıklarını, ondan başkası dinlemezdi şarkılarını. İpince derisinin altında ne okyanuslar vardı belki de. Keşfedemediğindendi bu acelesi de. Gözleri yaşlarla dolduğunda saklardı hikayelerini. Bu yüzden yalnızdı insan, bu yüzden kaybederdi.

O Nisan akşamı görmeliydiniz onun çığlıklarını. Kimse duymadı, kimse göremedi onun okyanusundaki fırtınaları. Bana inanın dostlarım, görmediler çünkü görmek istemediler. O Nisan akşamı onun bütün acılarını taşımak istedim omuzlarımda. O güne tekrar dönüp ona sarılmak istedim, iyileşeceğini söylemek istedim. Ben yapamadım çünkü ben de en az diğerleri kadar kördüm.


Şimdi sıra sende. Git ve annene sıkıca sarıl. Gözlerine bakıp iyileşeceğini söyle. Çünkü her şey iyileşir, iz bıraksa bile diner her fırtına.
DarkHall bunu beğendi.
Yorum yazmanız için giriş yapmanız gerekmektedir.
Top