www.TRART.org'a Hoşgeldin

Merhaba. Burası bir çok özelliğe sahip gelişmiş bir site/forum sistemi ile kurulmuş bir sanat sitesi. Faydalanabileceğin bolca döküman ve iletişime girebileceğin bir çok kullanıcı var. Kurgusal çizim sanatları ile veya kurgusal hikayeler ile ilgiliysen ya da bununla ilgilenen kişilerin kaleminden çıkan çalışmalara göz atmak istiyorsan daha fazla bekleme!

Duyuruyu Kapat
Çizgi Roman Dersleri - Çizgi Roman Sayfa Aşamaları paylaşımını incelemek için TIKLAYIN
Duyuruyu Kapat
"Sakura Görev Rozeti" Aktif! Meydan okuyup rozeti kazanmak için TIKLAYIN
Yazı Renk
Arkaplan Renk
Arkaplan Resim
Kenar Renk
Yazı Tipi
Yazı Boyutu
  1. Yalnızlık batıyordu.Nasıl olmuştu da yıllardır bu kadar alıştığı yalnızlık onu üzmeye başlamıştı?
    Evi,düzeni,sadece kendisi vardı.Sabah istediği saatte kalkıyordu,yemek düzeni vardı.Ayrıca spora yazılmıştı,en yakın spor salonuna gidiyordu.Haftada bir evi temizliyor,sevdiği bir film olduğunda kimseyle uğraşmadan sormadan tek başına gidiyordu.Derslere gitmesi gerekmiyordu,o da gitmeyecekti zaten.İki kız arkadaşı vardı ve onların takıldığı bir arkadaş grubu.Arada buluşuyorlardı ancak o hep yabancıydı.Kızlar erkek arkadaşlarından bahsediyorlardı,alışveriş yapmak istiyorlardı.Hiçbiri ona cazip gelmiyordu.
    'Şu kırmızı,terleyen surata kim baksın ki zaten?Aşk istemek bana göre değil.'
    Düzenini bozamazdı,zor toplamıştı zaten kendini.Hem yalnızlığı seviyordu,hastalık değildi onunki.Çevresinin kendisine taktığı lakaplara da alışmıştı.Kimi 'asosyal' diyordu,kimi 'orjinal kız' diyordu,kimi 'anormal'...Hiçbiri onu tanımlamıyordu ki.Çok da umursamıyordu açıkcası.O zaten kendine yetiyordu,bir gün herkes bunu anlayacaktı.
    Peki böyle olması gerekirken neden o da kendini yadsımaya başlamıştı?
    Küçük bir depresyon aşaması ama toparlanacaktı.Yapması gereken şeyler vardı...
    'Yapmam gerekiyor...ııı...şeyi...Yapmam gereken hiçbir şey yok ki kimi kandırıyorum?Şu depresyon aşamasını uzatsam,yıllarca evden çıkmasam farkeden bile olmaz.Bir tek ailem...'
    Monotonluk ağır gelmeye başlamıştı.Aşık arkadaşlarının enerjilerini kıskanmış,onları seven erkek arkadaşlarına özenmişti.Ayrıca yeni kıyafetler alıp artık güzel görünmek istemişti.İşte depresyonunun sebebi buydu.10 gün evden çıkmamıştı.Dışarı çıktığında güneş yakıyordu resmen onu.Evde kalmak da istemiyordu çünkü düşüncelerini taşıyamıyordu artık.
    Bir yolunu bulacaktı.Mutlaka dışarı çıkmalı,mutlu olmalıydı.
    'Mutluluk güneş ışıklarıyla gelecek bana...'
    JaGGo ve defne bunu beğendi.
  2. Kendi içindeydi.Yalnız beyni ve kendisi vardı.Peki bu konuşan kimdi? Her toplulukta delicesine terleten,delicesine kızartan bu ses kimin sesiydi? Özgüvenini şırıngayla çeken,konuşurken kelimeleri unutmasına sebep olan bu ses kimindi?
    Ona isim takmıştı artık.'Fobim' diyordu ona.Sosyal olanından...İsim vermek yanlıştı ama başka nasıl hitap edebilirdi?
    İnsansız rahattı ama yanlış bir şeyler vardı hep.Bu kadar kendini dinlemek yanlıştı,insanlardan kaçmak yanlıştı ama o bunları seviyordu.
    Bir topluluk...Sadece ona odaklı,ağzından çıkan her kelimeyi bekliyorlar.Altı üstü bir sunum mesela...'Kıyafetim hakkında kötü şeyler söylüyorlar kesin.Şunlar güldü.Acaba bana mı güldüler? Kahretsin beceremiyorum.Eve gitmem lazım.Ahhh kızardım kesin .Şimdi soracaklar neden kızardığımı.Ne demeliyim? En iyisi gideyim.Evet evet eve gitmeliyim...'
    Olağandı artık bunlar.Ve acizliğini görmektense,o sesle savaşmaktansa,onunla yaşamayı seçti.Evinde ve daima yalnız...
    defne, JaGGo, Ftsuu ve 1 kişi daha bunu beğendi.
Top